O Bibliotece
Dzieje Biblioteki Jagiellońskiej – głównej biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego – są ściśle związane z historią uczelni. Biblioteka Jagiellońska – to nazwa utrwalona dopiero w drugiej połowie XIX wieku.
Początki Biblioteki sięgają XIV w. Świadczą o tym pochodzące z tego okresu trzy kodeksy, którymi z pewnością posługiwano się
w Kazimierzowskiej Wszechnicy, określanej tak uczelni krakowskiej
ze względu na pamięć o jej założycielu królu Kazimierzu Wielkim.
Przy poszczególnych wydziałach, kolegiach, bursach studenckich gromadzono podręczniki i naukowe księgi z zakresu filozofii, prawa, teologii i medycyny. Pochodziły one najczęściej z darów i legatów profesorów i wychowanków. Jan Isner, Mikołaj Kozłowski, Tomasz ze Strzempina, Jan Dąbrówka, Maciej z Kobylina, Andrzej Grzymała
z Poznania otwierają długą listę ofiarodawców ksiąg.
Największy biblioteczny zbiór, głównie z zakresu teologii i sztuk wyzwolonych, znajdował się w Kolegium Większym, głównej siedzibie Uniwersytetu. Po pożarze i odbudowie Collegium Maius na przełomie XV i XVI w. Biblioteka uzyskała w nowym skrzydle gmachu osobne pomieszczenie. Stało się to dzięki legatowi pieniężnemu profesora teologii Tomasza Obiedzińskiego w 1515 roku. Nazwana jego imieniem gotycka sala stała się czytelnią Biblioteki. Od tego czasu
aż do 1940 r. budynek Collegium Maius był siedzibą Biblioteki.
Pełna historia dostępna jest na stronie www.bj.uj.edu.pl
Uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego pod budynek nowej siedziby Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie,
Data: 1931/06
.jpg)
Uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego pod budynek nowej siedziby Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie,
Data: 1931/06
.jpg)
Budowa gmachu Biblioteki Jagiellońskiej przy Al. Adama Mickiewicza w Krakowie,
Data: 1933/10